ورق فولادی گالوانیزه غیر اسپنگل نوعی ورق فولادی است که برای افزایش مقاومت در برابر خوردگی با روکش روی سطحی درمان می شود. در درجه اول برای ساخت اجزای ساختاری فلزی مانند محفظه های الکتریکی و کابینت های توزیع برق استفاده می شود. لایه روی عمر مفید فولاد را افزایش می دهد. بر اساس فرآیند تولید، این ورق ها به انواعی مانند گالوانیزه گرم، گالوانیله (گالوانیزه آلیاژی) و الکتروگالوانیزه طبقه بندی می شوند که فرآیند گالوانیزه گرم بیشترین استفاده را دارد.
برای اکثر نیازهای مشتری، چهار عامل کلیدی در نظر گرفته می شود: ضخامت، عرض، درجه مواد و وزن پوشش روی. در مورد بستر، دو نوع اصلی وجود دارد: نورد گرم و نورد سرد. اکثر کارخانه های موجود در بازار محصولات گالوانیزه را با استفاده از بسترهای نورد سرد، معمولاً با ضخامت کمتر از 3.0 میلی متر تولید می کنند. ضخامت ورق های گالوانیزه غیر اسپنگل مبتنی بر بسترهای نورد گرم معمولاً از 1.5 میلی متر تا 6.0 میلی متر متغیر است - محدوده ای که عمدتاً توسط کارخانه های بزرگ فولادسازی دولتی تولید می شود. عرض های رایج شامل 1000، 1219، 1220، 1250 و 1500 میلی متر است. در حالی که بیشتر کارخانه ها عرض بین 750 میلی متر تا 1250 میلی متر تولید می کنند، آسیاب های بزرگ دولتی می توانند به عرض 1500 میلی متر یا حتی بیشتر دست یابند. به طور مشابه، در مورد گریدهای مواد، بیشتر کارخانهها میتوانند فولاد با عیار استاندارد تولید کنند، در حالی که ورقهای گالوانیزه غیر اسپنگل مناسب برای کاربردهای مهر زنی معمولاً توسط شرکتهای بزرگ دولتی یا شرکتهای پیشرو فولاد خصوصی تولید میشوند. وزن پوشش روی به طور کلی به سه دسته تقسیم می شود: کم (زیر 60 گرم در متر مربع)، استاندارد (60 تا 275 گرم در متر مربع)، و زیاد (بالای 275 گرم در متر مربع). اکثر کارخانههای داخلی میتوانند به وزن پوشش تا 275 گرم بر متر مربع دست یابند، در حالی که کارخانههای بزرگ دولتی قادر به تولید ورقهایی با پوشش روی بیش از 275 گرم بر متر مربع هستند.


